Walvissen en lentesneeuw

In 2004 bracht Marco Borsato de dvd ‘Zien’ uit.

Nu ben ik niet extreem fan van zijn muziek, maar ik weet wel dat ik als negenjarig jongetje om één van de clips op de dvd ontzettend hard moest huilen.

In de tijd daarna raakte de dvd en clip op de achtergrond, tot ik enkele jaren geleden ineens weer moest denken aan de triestheid van het liedje en de beelden erbij. De clip kon ik echter niet meer terugvinden.

Tot ik van de week ineens een ingeving kreeg en op goed geluk ‘Marco Borsato Taart’ intikte op google en via een forum uiteindelijk uitkwam bij het liedje ‘Lentesneeuw’.

Nu, jaren later, blijkt de clip nog steeds niet in kracht te hebben afgenomen.

In het filmpje, met het prachtige nummer ‘Lentesneeuw’, is te zien hoe een jonge vrouw in haar eentje het park in gaat en een picknick uitstalt. Een mooi kleedje, slingers aan de takken en gekleurde bordjes met taarten zet ze om zich heen en maakt het zich vervolgens gemakkelijk.

Bij de eerste hap die ze van een slagroomtaart neemt gaat mijn hart sneller kloppen. Ik weet vanaf dat moment wat er gaande is in het filmpje. De vrouw is alleen.

Pijnlijker en pijnlijker wordt het filmpje als de vrouw meer en meer taart eet. Grote happen schrokt ze naar binnen en de enorme frustratie en tranen in haar ogen worden steeds duidelijker.

En geen voorbijganger die een hand naar haar uitsteekt.

Uiteindelijk stort de vrouw ten midden van haar taarten neer. Uitgeput van het eten en de eenzaamheid.

 

Als negenjarig jongetje kwam deze clip hard aan. Het was voor mij de eerste echte kennismaking met het begrip eenzaamheid.

En nu nog geeft deze clip alles aan wat een eenzaam mens is. Een eenzaamheid die iedereen kent en wel eens heeft meegemaakt. Het hoort immers bij het mens zijn dat we zo af en toe eenzaam zijn. Er is immers maar één ‘jij’ en alleen die ene ‘jij’ weet echt hoe ‘jij’ zich voelt.

 

Ik blijf me afvragen waarom deze vrouw zo eenzaam is en hoe het met haar verder gaat na het filmpje. Ik beeld me graag in dat ze als ze thuis is eindelijk warm onthaalt wordt door haar familie, maar ik weet dat die kans niet groot is.

Het is maar een clip, maar het geeft een krachtige boodschap neer. Eenzaam zijn is pijnlijk en iedereen gaat daar anders mee om.

Je kan je afvragen waarom niemand haar helpt, maar tegelijkertijd is het antwoord daarop ook vrij duidelijk. Men helpt immers niet zo snel iemand die iets anders is dan de rest. En dat is niet erg, zo is de mens, maar het zou eigenlijk anders moeten zijn.

Recent kwam ik toevallig ook een artikeltje tegen over de Loneliest Whale in the World. Dit artikel vertelde over een walvis die op een andere toonhoogte ‘zingt’ dan alle andere walvissen. Ze tot op de dag van vandaag de enige ontdekte walvis die op die hoogte zingt.

Het resultaat is echter dat de andere walvissen haar niet kunnen horen. Hoe wanhopig ze ook blijft roepen om aandacht, er is niemand die haar hoort.

Gek genoeg past deze walvis perfect bij deze clip van Marco Borsato. Een roep om aandacht die niemand lijkt te horen.

 

Laten we hopen dat er ergens op de wereld nog een 52hz walvis is en laten we hopen dat de vrouw uit ‘Lentesneeuw’ uiteindelijk iemand vind om samen taart mee te eten.

Dat is immers wat we uiteindelijk allemaal willen.

Niet eenzaam zijn.

 

Houdoe en bedankt.

 

Ps: Voor zij die het filmpje willen zien:

https://www.youtube.com/watch?v=a6x18cWSZYQ

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s