GoT en tentamens

Tentamens zijn eigenlijk een soort saai spelletje der tronen.

En man, what a wicked game of thrones it was.

De gehele FCJ bruiste deze week van de stress. Deadlines moesten gehaald worden, presentaties moesten worden gedaan en tentamens moesten worden gehaald. Een waar strijdtoneel dat door dappere studenten werd bevolkt.

Te midden van die chaos was er gelukkig toch nog tijd om even te relaxen. Veel van leerlingen konden betrapt worden op het voetbal kijken tijdens het leren en het afgelopen weekend vloeide het bier rijkelijk tijdens de eerste WK-wedstrijd van Nederland. Het valt een wonder te noemen dat het overgrote deel van de FCJ niet kreunend en kotsend in bed lag tijdens de tentamens.

Moet je je voorstellen; Een zielige surveillant, die met Jon Snow-achtige puppyogen voor zich uit zit te kijken naar zijn lege lokaal.

Gelukkig was het in werkelijkheid anders. Maar een paar leerlingen misten in de tentamenlokalen. Grote kans dat ze of een bus hadden gemist, of gewoon niet genoeg hadden geleerd. Of, zoals bij een enkeling het geval was, hun jas niet hadden kunnen vinden.

 

De tentamens bestaan voornamelijk uit multiplechoicevragen. Hierdoor raak je soms zo in twijfel dat de meeste vragen er dan in je gedachten uit zien als Hodorvragen.

In dat soort gevallen lees je de meeste antwoorden als A: Hodor, B: Hodor, C: Hodor en D: Hodor.

En probeer in zo’n geval maar eens de juiste Hodor te vinden. Meestal is een antwoord goed als het goed klinkt. In dit geval dus D. De beste Hodor.

Er is echter ook een voordeel aan de multiplechoicevragen. Het dwingt je in ieder geval in korte, bondige antwoorden te denken. Zodoende ben je niet ellenlang bezig met het vertellen van een verhaal, terwijl ondertussen je hoofd bijna uit elkaar spat van de informatie die je nog kwijt moet in je antwoord.

Het komt er aan het einde van de week in ieder geval op neer dat je er weer achter bent gekomen dat je het volgende blok toch écht eerder moet gaan leren. Dat, of dat je nog liever een saunabezoekje deelt met de altijd lieftallige Mellisandre. Let it burn, let it burn.

In ieder geval is het nu bijna zomer. Feesten, luieren en bovenal niets aan school doen staan in het verschiet.

Hopelijk laat de winter nog even op zich wachten.

Hodor en bedankt

 

ps: En voor zij die het zich afvragen; Ja, deze blog komt voort uit een Hodor-pun 😀 Nee, daar schaam ik me niet voor!

Advertenties

Walvissen en lentesneeuw

In 2004 bracht Marco Borsato de dvd ‘Zien’ uit.

Nu ben ik niet extreem fan van zijn muziek, maar ik weet wel dat ik als negenjarig jongetje om één van de clips op de dvd ontzettend hard moest huilen.

In de tijd daarna raakte de dvd en clip op de achtergrond, tot ik enkele jaren geleden ineens weer moest denken aan de triestheid van het liedje en de beelden erbij. De clip kon ik echter niet meer terugvinden.

Tot ik van de week ineens een ingeving kreeg en op goed geluk ‘Marco Borsato Taart’ intikte op google en via een forum uiteindelijk uitkwam bij het liedje ‘Lentesneeuw’.

Nu, jaren later, blijkt de clip nog steeds niet in kracht te hebben afgenomen.

In het filmpje, met het prachtige nummer ‘Lentesneeuw’, is te zien hoe een jonge vrouw in haar eentje het park in gaat en een picknick uitstalt. Een mooi kleedje, slingers aan de takken en gekleurde bordjes met taarten zet ze om zich heen en maakt het zich vervolgens gemakkelijk.

Bij de eerste hap die ze van een slagroomtaart neemt gaat mijn hart sneller kloppen. Ik weet vanaf dat moment wat er gaande is in het filmpje. De vrouw is alleen.

Pijnlijker en pijnlijker wordt het filmpje als de vrouw meer en meer taart eet. Grote happen schrokt ze naar binnen en de enorme frustratie en tranen in haar ogen worden steeds duidelijker.

En geen voorbijganger die een hand naar haar uitsteekt.

Uiteindelijk stort de vrouw ten midden van haar taarten neer. Uitgeput van het eten en de eenzaamheid.

 

Als negenjarig jongetje kwam deze clip hard aan. Het was voor mij de eerste echte kennismaking met het begrip eenzaamheid.

En nu nog geeft deze clip alles aan wat een eenzaam mens is. Een eenzaamheid die iedereen kent en wel eens heeft meegemaakt. Het hoort immers bij het mens zijn dat we zo af en toe eenzaam zijn. Er is immers maar één ‘jij’ en alleen die ene ‘jij’ weet echt hoe ‘jij’ zich voelt.

 

Ik blijf me afvragen waarom deze vrouw zo eenzaam is en hoe het met haar verder gaat na het filmpje. Ik beeld me graag in dat ze als ze thuis is eindelijk warm onthaalt wordt door haar familie, maar ik weet dat die kans niet groot is.

Het is maar een clip, maar het geeft een krachtige boodschap neer. Eenzaam zijn is pijnlijk en iedereen gaat daar anders mee om.

Je kan je afvragen waarom niemand haar helpt, maar tegelijkertijd is het antwoord daarop ook vrij duidelijk. Men helpt immers niet zo snel iemand die iets anders is dan de rest. En dat is niet erg, zo is de mens, maar het zou eigenlijk anders moeten zijn.

Recent kwam ik toevallig ook een artikeltje tegen over de Loneliest Whale in the World. Dit artikel vertelde over een walvis die op een andere toonhoogte ‘zingt’ dan alle andere walvissen. Ze tot op de dag van vandaag de enige ontdekte walvis die op die hoogte zingt.

Het resultaat is echter dat de andere walvissen haar niet kunnen horen. Hoe wanhopig ze ook blijft roepen om aandacht, er is niemand die haar hoort.

Gek genoeg past deze walvis perfect bij deze clip van Marco Borsato. Een roep om aandacht die niemand lijkt te horen.

 

Laten we hopen dat er ergens op de wereld nog een 52hz walvis is en laten we hopen dat de vrouw uit ‘Lentesneeuw’ uiteindelijk iemand vind om samen taart mee te eten.

Dat is immers wat we uiteindelijk allemaal willen.

Niet eenzaam zijn.

 

Houdoe en bedankt.

 

Ps: Voor zij die het filmpje willen zien:

https://www.youtube.com/watch?v=a6x18cWSZYQ

Houdoe en bedankt

‘People who think they know everything are a great annoyance to those of us who do.’

– Isaac Asimov

‘Houdoe en bedankt’ was het antwoord dat een vriendin me gaf toen ik om een naam voor mijn blog vroeg. Het klonk perfect in mijn hoofd.

Ik heb lang gedacht over een titel, maar niets waarmee ik kwam klonk echt goed genoeg. Soms komt een titel echter onverwachts. Soms op een avondje in een kroeg, waar het bier rijkelijk vloeide en de stemming er goed in zat.

Soms komt een idee terwijl je op de wc het leven aan het overdenken bent. Of als je onder de douche staat mee te zingen met het nieuwste nummer van Katy Perry. Soms komt een idee terwijl je hard aan het fietsen bent, omdat je weer eens te laat uit je bed bent gestapt en al minstens tien minuten op school had moeten zijn.

In veel gevallen heb je een idee eventjes beet en vergeet je het op het moment dat je het moet opschrijven. Alzheimer Light noemen ze dat.

Gek genoeg heb ik daar zelden last van. Zelfs zo zelden dat mijn hoofd vaak overstroomt van de ideeën. Ideeën voor verhalen, films, titels en hoofdstukken. Meerdere malen zorgde dat overstromende hoofd zo vol was dat het enkele andere dingen vergat.

Enkele van die ideeën zijn al uitgevoerd, de ene beter als de andere. En sommige ideeën moeten nog uitgevoerd worden… Of zullen nooit het daglicht zien.

Deze blog is echter wel een van de ideeën die tot leven is gekomen. Een idee dat ontstaan is uit mijn overstromende hoofd. Zodat ik het ‘ideeënpeil’ wat meer op… peil… kan houden.

Verwacht geen extreem slimme opmerkingen, geen bijzonder intelligente uiteenzettingen.

Verwacht iets compleet anders. De hersenspinsels van een student.

Dus laat je verassen. Of niet. Het is aan jou.

Bij deze in ieder geval het volgende,

Houdoe en bedankt