Hello Kitty!

Er zijn van die dagen in je leven die je nooit zal vergeten. Je trouwdag, de dag waarop je kinderen werden geboren, de dag waarop de wereld over werd genomen door robots, de dag waarop je je diploma behaalde of wanneer je ontslagen werd door die ene vervelende baas met een snor die altijd trilde als hij zich opwond over een verloren voetbalwedstrijd.
Zondag was echter een dag die ik nooit zal vergeten. Zondag was namelijk de dag dat ik erachter kwam dat Hello Kitty geen kat is, maar een meisje dat gewoon heel erg lijkt op een kat.

Lees verder

Advertenties

De eerste zin

‘‘In a hole under the ground there lived a hobbit. Not a nasty, dirty, wet hole, willed with the ends of worms and an oozy smell, nor yet a dry, bare, sandy hole with nothing in it to sit down or toe at: it was a hobbit-hole, and that means comfort.’’

Met deze zin start een van ’s werelds bekendste en meest epische boeken. Een prachtige zin, die direct de toon zet voor de rest van het verhaal. Een zin die zowel direct de hoofdpersoon introduceert, als het figuur erachter.

Het is die eerste zin die vaak het meest lastige is. En dan heb ik het niet over de eerste zin in een bar tegen een leuk meisje (daar kunnen we nog een geheel andere blog aan wijden).

Nee, ik heb het over de eerste zin van een verhaal.

Lees verder

Waarom The Last Airbender stiekem fantastisch is!

The Last Airbender domineerde de afgelopen jaren de top van beste animatieseries.
Wat niet heel gek is gezien de serie naast een geweldige animatiestijl ook een enorm scala aan lagen heeft. Oorlog, eer, genocide en volwassen worden. Het zijn maar enkele van de vele thema’s die de serie aansnijdt.
Vandaar deze blog over waarom The Last Airbender stiekem een briljante serie, zelfs al ben je geen kind meer. Lees verder

Lieve Bertha!

Een vermoeid hoofd en een licht brakke maag van een te laat avondje zijn niet per definitie de perfecte mix om naar een concert van een van je favoriete Nederlandse bands te gaan.
Als die band je echter die vermoeidheid en brakheid binnen de eerste tien seconden van hun programma doet vergeten, dan belooft dat een geweldige avond.

Lieve Bertha is een duo bestaande uit de blonde gitaarspeler Rens Polman en bebaarde Koen Brouwer. Al sinds hun vroege jeugd hebben de twee maar een grote droom: Nederland veroveren met hun muziek en humor.
Op zaterdag 21 Februari speelden de twee samen met hun band in ‘de Helling’ in Utrecht. En daar leverden ze een show af die ik niet snel meer zal vergeten.

Meteen als de twee het podium opkomen is het al raak. Via een wordbestandje, wat via een beamer achter op het podium te zien is, stellen ze enkele vragen aan het publiek. Om vervolgens luidkeels te verkondigen dat dit toch niet de echte opkomst is.
Nee, voor hun opkomst hebben ze iemand uit het publiek nodig om hun aan te kondigen. Een dappere dame neemt die taak op zich en moet 1 minuut en 6 seconden vol praten en de twee aankondigen. Echter niet voordat Rens nog even aan het publiek heeft gevraagd of ze zich willen inbeelden dat ze 12-jarige meisjes zijn en willen gillen alsof het duo Justin Bieber en One Direction ineen is.
Het werkt. Onder luid gejoel knalt Lieve Bertha hun eerste nummer er in.
Het Protestlied. En daarmee start een avond vol humor, energie en kippenvelmomentjes.

De twee wisselen hun nummers af met een praatje en een grapje. De ene keer wat serieuzer dan de andere keer. Zo draagt Koen zichtbaar ontroerd het nummer ‘Denk maar niet’ op aan zijn onlangs overleden opa.
Het duo is echter zo goed op elkaar ingespeeld dat ze deze momenten ook bijna direct weer met een grap verlichten. Vertelt Koen dat een van de nummers geschreven is op Utrecht Centraal, waar hij een meisje in de verte zag zitten en besloot een nummer over haar te schrijven, reageert Rens hier kalmpjes op dat het meisje dan waarschijnlijk gewoon een ontzettend lekker wijf was.
Op zijn beurt geeft Koen vaak genoeg aan dat Rens op zijn 23e nog steeds single is en misschien toch maar eens moet gaan twijfelen of hij het niet gewoon op moet geven.
Ze houden elkaar op die manier scherp en het publiek daarmee wakker.

Het duo heeft daarnaast het lef om tijdens de show genoeg gekkigheid uit te halen. Zo brengen de heren het nummer ‘Sjaak’, een nummer over een paard genaamd Sjaak, in eerste instantie als een ontzettend suffe ballad. Om vervolgens er zelf keihard om te lachen en de rest van de tekst op de normale, vrolijke manier door te zetten.
Daarnaast zijn ook de filmpjes die ze, onder andere voor 101tv, maken deel van de show.
Lieve Bertha zorgt er zo voor dat er genoeg materie tussen de nummers zit om flink veel diepgang en variëteit aan hun optreden te geven.

Het grootste kippenvel moment kwam echter per toeval.
Rens had aan het begin van het optreden aangekondigd dat er een koelkast met bier op het podium stond. Als er iemand zin had in een biertje dan kon hij of zij die gewoon eruit halen, mits, natuurlijk, ze een mop vertelden en een dansje deden.
De tweede gast die aangaf dat ze wel een biertje wilde was een jong meisje. Wat onzeker vertelde ze dat ze geen moppen kende, maar wel kon zingen. Zichtbaar geschrokken van wat ze zojuist zelf had verkondigd werd ze door Rens en Koen het podium opgehaald.
Enigszins twijfelend gaf ze aan het nummer ‘Make you feel my love’ van Adele wel te kunnen zingen. Toetsenist David Pronk begon daarop direct het nummer te spelen.
En op dat moment gebeurde er iets unieks. Het meisje startte wat onzeker met zingen, maar werd direct door luid gejuich getriggerd om door te gaan. Steviger zelfs.
Al snel leken ook de andere bandleden door te hebben wat er aan de hand was en terwijl het meisje steeds zekerder begon te zingen, startten bassist Dennis Bordeaux en drummer Freek Koopmans met de ondersteuning.
Ook de lichttechnicus droeg een steentje bij en al snel was het meisje op het podium omgeven door een witte lichtbundel.
En ze zong. Luid, prachtig en zelfverzekerd.
Binnen enkele minuten was de onzekerheid waarmee ze was gestart compleet verdwenen en zwaaide het publiek mee met hun armen om vervolgens de laatste paar zinnen luidkeels mee te zingen.
En zo zorgden Rens en Koen opnieuw voor iets bijzonders tijdens hun optreden. Ze gaven een gewone toeschouwer de kans om te stralen tijdens hun eigen concert.
Kippenvel.

Lieve Bertha zorgde met deze grappige en soms onverwachte wendingen voor een energieke show die nergens ging vervelen.
Afgetopt met een flinke dosis humor maakte het een prachtige avond.
Wel moet gezegd worden dat de muziek ook iets is wat je moet liggen. De muziek van Lieve Bertha is het beste te omschrijven als kleinkunst, waarin vlaagjes Acda en de Munnik, Veldhuis en Kemper en Bløf doorklinken.
Kan je dit waarderen, dan staan de heren garant voor een goede invulling van je avond!

Wil je meer zien van Lieve Bertha?
Het duo toert momenteel door het land. Houd vooral hun website in de gaten voor de speeldata en check ook hun youtubechannel voor grappige filmpjes waarin ze liften, meisjes ontvoeren en met een tentje aan de Euromast hangen.

Website: http://www.lievebertha.nl
Youtube: https://www.youtube.com/channel/UCaczCrRu3NOfobOCCOZfAbw

Het grote tegendeel

Dit weekend werd ik geholpen door twee vriendelijke Islamitische mannen.
Vroeger klonk deze zin minder vreemd dan dat het sinds 7 januari klinkt.

Met de aanslag op Charlie Hebdo is er niet alleen een aanval gedaan op de vrijheid van meningsuiting, maar ook op tolerantie.
Op 7 januari besloten enkele zieke terroristen dat een aanslag op het satirische Franse blad Charlie Hebdo het beste was voor hun geloof.
Lees verder

Het IKEA-gevoel

Een tijdje geleden schreef ik voor school een artikel over het IKEA-gevoel. Gezien ik binnenkort zelf naar de IKEA zal moeten leek het me toepasselijk dit artikel op mijn blog te posten.

 

Het IKEA-gevoel

Enkele kinderen worden krijsend naar de opvanghoek bij de ingang van de Ikea gebracht. Naar de welbekende ballenbak, een broeikas voor enge ziektes.

Een moeder loopt met een tevreden blik de trap naar de eerste verdieping op. Lekker een half dagje IKEAhoppen. Lees verder

NaNoWriMo en de start van een avontuur

De NaNoWriMo…
De National Novel Writing Month.
50.000 woorden in een maand.

Vorig jaar deed ik voor het eerst mee met de challenge, die non-profit georganiseerd wordt door een groot aantal vrijwilligers. Het motto van de organisatie klinkt groots: ‘Your story matters’.
Via allerlei evenementen en uiteindelijk de grote november-challenge probeert men iedereen aan het schrijven te krijgen. Al is het maar voor een klein verhaaltje; elk verhaal is belangrijk.

De challenge luidt als volgt:
Schrijf in de maand november 50.000 woorden aan een verhaal. Het mag van alles zijn. Liefde, spanning, thriller, bovennatuurlijk, fantasy, fanfiction, of een mix van alles.
Al schrijf je een compleet onzin verhaal dat werkelijk nergens over gaat… Schrijf!
De challenge halen komt grotendeels neer op doorzettingsvermogen. Met een beetje van dat kan iedereen de maand vol krijgen.
Weet je echter van te voren dat de maand november te druk voor je is en 1667 woorden per dag toch echt te veel, dan zet je je target lager. Zat NaNoWriMo-schrijvers hebben een druk bestaan naast hun grote fantasie en veel zetten daarom als doel om bijvoorbeeld 20.000 woorden te schrijven.

Mij viel vorig jaar op dat wanneer je elke dag een stukje aan je verhaal schrijft, je er zonder moeite mee bezig blijft en de 50.000 écht te halen is.
Maar alle beetjes tellen mee en zelfs 5000 woorden is al een prachtige prestatie!

Vorig jaar schreef ik een wat realistischer verhaal getiteld: ‘Een maand met Nees’. Een tragisch, maar toch komisch verhaal over de 18 jarige en ongeneeslijk zieke Nees, die naast het volbrengen van zijn bucketlist achter de moeilijkste antwoord ooit probeert te komen. Het antwoord op de vraag van het leven.

Met dit verhaal behaalde ik uiteindelijk 62079 woorden (een gemiddelde van 2069 woorden per dag).
Hoewel ik vorig jaar maar drie dingen wist voordat ik begon met de challenge (mijn hoofdpersonage heette Nees, er moest een goudvis in voorkomen, en die moest Hendrik heten), heb ik deze keer voor een andere aanpak gekozen.
Ik heb nu van te voren een plot bedacht. Een geheel ander plot dan vorig jaar. Een veel duisterder en spannender plot.
Daarnaast heb ik me nog een andere challenge gegeven. Ik ben van plan te bloggen tijdens de challenge. Bloggen over de NaNoWriMo en hoe het schrijven gaat.
Wie weet lukt het me niet. Wie weet wel. Maar een opgave wordt het in ieder geval wel! Maar laat nou net hetgeen zijn wat de National Novel Writing Month zo leuk maakt!
En laat dat ook de reden zijn waarom ik iedereen aanraad mee te doen!

Houdoe en bedankt!

Ps: Benieuwd naar waar mijn verhaal over gaat, dan zal je nog even moeten wachten. Voor de echt nieuwsgierigen is hier in ieder geval al een klein stukje wat ik als test heb geschreven (op het moment het enige wat echt uitgeschreven is).

Het water klettert in warme stralen over mijn hoofd. Ik wrijf met mijn handen door mijn haren en knijp mijn ogen dicht tegen de shampoo die in dunne straaltjes over mijn gezicht loopt.
Genietend van de warmte spoel ik mijn haren af en open mijn ogen. Op hetzelfde moment gaat het licht in de badkamer uit.
Even wacht ik of het licht weer aanspringt, maar wanneer dat niet gebeurt draai ik de kraan dicht. ‘Mam?’ roep ik luid. ‘Mam het licht in de badkamer is uitgevallen!’ Het blijft stil. Ik herhaal mijn woorden nogmaals, maar krijg weer geen reactie. Er klinkt een luide klap door de badkamer. Ik schrik op en glijd bijna uit in de gladde douchebak.
Ik zet mijn hand tegen het glas van de douchewand en trek hem direct terug. Het glas is ijskoud.
Ik voel een warme zucht in mijn nek en op hetzelfde moment glijd er iets glads langs mijn rug. Ik geef een gil en draai me om.
Voor een kort moment springt het licht in de badkamer aan en staar ik in een gruwelijk verminkt gezicht. Dan springt het licht weer uit.
Ik zet een stap naar achter, maar slip en knal met een klap tegen de douchewand aan. Mijn hart gaat als een razende tekeer. Mijn hoofd bonkt als een gek.
Op dat moment gaat het licht opnieuw aan. De badkamer is leeg.

Muziek en magie

‘Ah music, a magic far beyond all we do here.’ – Albus Dumbledore.

Gister had ik het genot om voor het eerst de soundtrack van How to Train Your Dragon 2 te mogen horen.
En wat een prachtige soundtrack is het.
Net zoals de toon van de film volwassener is dan het eerste deel, is ook de soundtrack gegroeid. De muziek is veel bombastischer en er is meer gebruik gemaakt van verschillende instrumenten.
John Powell, de componist, is een ware meester.
Het is muziek die een geweldige ondersteuning is voor een schrijver. En laat die nou toevallig aan het woord zijn in dit verhaal.

Maar de soundtrack van How to Train Your Dragon is niet de enige muziek die mij helpt bij het schrijven.
Er zijn zoveel soundtracks, nummers, bands en artiesten die mij helpen bij het verzinnen van mijn verhalen en die me ondersteunen bij het schrijven ervan (wat in mijn twee totaal verschillende dingen zijn).

Muziek heeft een manier van begeleiden. Het zorgt ervoor dat mijn hoofd rustig wordt en ik mijn ideeën beter op papier kan krijgen.
Het brengt de atmosfeer die ik vaak in mijn hoofd heb op gang en uiteindelijk op papier.
Hoeveel fijner is het om een actiescène te schrijven dan met de bombastische ‘battlemusic’ van the Lord of the Rings of Harry Potter.
Hoeveel beter is het om een trieste scène te vormen dan met de rustige muziek waar Thomas Newman zo goed in is.

Het zijn maar een paar voorbeelden waar muziek kunnen helpen bij het schrijven.
Maar muziek kan ook helpen bij het kalm maken van het hoofd en het hart.
Zet een nummer op waar je blij van wordt en laat zo die ene ruzie achter je. Laat rockmuziek je oren verpletteren en ga zo helemaal los tijdens het hardlopen. Omarm een klassiek stuk van Mozart tijdens je huiswerk en je zult je vanzelf slimmer voelen (wat natuurlijk iets anders is dan ‘slimmer zijn’).

Muziek is een wonder op zichzelf.
Dus wanneer mensen zeggen dat magie niet bestaat, laat ze dan wat muziek horen.

Houdoe en bedankt!

Ps. Voor zij die de soundtrack willen horen:
https://www.youtube.com/watch?v=M15ubp-V2zQ

GoT en tentamens

Tentamens zijn eigenlijk een soort saai spelletje der tronen.

En man, what a wicked game of thrones it was.

De gehele FCJ bruiste deze week van de stress. Deadlines moesten gehaald worden, presentaties moesten worden gedaan en tentamens moesten worden gehaald. Een waar strijdtoneel dat door dappere studenten werd bevolkt.

Te midden van die chaos was er gelukkig toch nog tijd om even te relaxen. Veel van leerlingen konden betrapt worden op het voetbal kijken tijdens het leren en het afgelopen weekend vloeide het bier rijkelijk tijdens de eerste WK-wedstrijd van Nederland. Het valt een wonder te noemen dat het overgrote deel van de FCJ niet kreunend en kotsend in bed lag tijdens de tentamens.

Moet je je voorstellen; Een zielige surveillant, die met Jon Snow-achtige puppyogen voor zich uit zit te kijken naar zijn lege lokaal.

Gelukkig was het in werkelijkheid anders. Maar een paar leerlingen misten in de tentamenlokalen. Grote kans dat ze of een bus hadden gemist, of gewoon niet genoeg hadden geleerd. Of, zoals bij een enkeling het geval was, hun jas niet hadden kunnen vinden.

 

De tentamens bestaan voornamelijk uit multiplechoicevragen. Hierdoor raak je soms zo in twijfel dat de meeste vragen er dan in je gedachten uit zien als Hodorvragen.

In dat soort gevallen lees je de meeste antwoorden als A: Hodor, B: Hodor, C: Hodor en D: Hodor.

En probeer in zo’n geval maar eens de juiste Hodor te vinden. Meestal is een antwoord goed als het goed klinkt. In dit geval dus D. De beste Hodor.

Er is echter ook een voordeel aan de multiplechoicevragen. Het dwingt je in ieder geval in korte, bondige antwoorden te denken. Zodoende ben je niet ellenlang bezig met het vertellen van een verhaal, terwijl ondertussen je hoofd bijna uit elkaar spat van de informatie die je nog kwijt moet in je antwoord.

Het komt er aan het einde van de week in ieder geval op neer dat je er weer achter bent gekomen dat je het volgende blok toch écht eerder moet gaan leren. Dat, of dat je nog liever een saunabezoekje deelt met de altijd lieftallige Mellisandre. Let it burn, let it burn.

In ieder geval is het nu bijna zomer. Feesten, luieren en bovenal niets aan school doen staan in het verschiet.

Hopelijk laat de winter nog even op zich wachten.

Hodor en bedankt

 

ps: En voor zij die het zich afvragen; Ja, deze blog komt voort uit een Hodor-pun 😀 Nee, daar schaam ik me niet voor!

Walvissen en lentesneeuw

In 2004 bracht Marco Borsato de dvd ‘Zien’ uit.

Nu ben ik niet extreem fan van zijn muziek, maar ik weet wel dat ik als negenjarig jongetje om één van de clips op de dvd ontzettend hard moest huilen.

In de tijd daarna raakte de dvd en clip op de achtergrond, tot ik enkele jaren geleden ineens weer moest denken aan de triestheid van het liedje en de beelden erbij. De clip kon ik echter niet meer terugvinden.

Tot ik van de week ineens een ingeving kreeg en op goed geluk ‘Marco Borsato Taart’ intikte op google en via een forum uiteindelijk uitkwam bij het liedje ‘Lentesneeuw’.

Nu, jaren later, blijkt de clip nog steeds niet in kracht te hebben afgenomen.

In het filmpje, met het prachtige nummer ‘Lentesneeuw’, is te zien hoe een jonge vrouw in haar eentje het park in gaat en een picknick uitstalt. Een mooi kleedje, slingers aan de takken en gekleurde bordjes met taarten zet ze om zich heen en maakt het zich vervolgens gemakkelijk.

Bij de eerste hap die ze van een slagroomtaart neemt gaat mijn hart sneller kloppen. Ik weet vanaf dat moment wat er gaande is in het filmpje. De vrouw is alleen.

Pijnlijker en pijnlijker wordt het filmpje als de vrouw meer en meer taart eet. Grote happen schrokt ze naar binnen en de enorme frustratie en tranen in haar ogen worden steeds duidelijker.

En geen voorbijganger die een hand naar haar uitsteekt.

Uiteindelijk stort de vrouw ten midden van haar taarten neer. Uitgeput van het eten en de eenzaamheid.

 

Als negenjarig jongetje kwam deze clip hard aan. Het was voor mij de eerste echte kennismaking met het begrip eenzaamheid.

En nu nog geeft deze clip alles aan wat een eenzaam mens is. Een eenzaamheid die iedereen kent en wel eens heeft meegemaakt. Het hoort immers bij het mens zijn dat we zo af en toe eenzaam zijn. Er is immers maar één ‘jij’ en alleen die ene ‘jij’ weet echt hoe ‘jij’ zich voelt.

 

Ik blijf me afvragen waarom deze vrouw zo eenzaam is en hoe het met haar verder gaat na het filmpje. Ik beeld me graag in dat ze als ze thuis is eindelijk warm onthaalt wordt door haar familie, maar ik weet dat die kans niet groot is.

Het is maar een clip, maar het geeft een krachtige boodschap neer. Eenzaam zijn is pijnlijk en iedereen gaat daar anders mee om.

Je kan je afvragen waarom niemand haar helpt, maar tegelijkertijd is het antwoord daarop ook vrij duidelijk. Men helpt immers niet zo snel iemand die iets anders is dan de rest. En dat is niet erg, zo is de mens, maar het zou eigenlijk anders moeten zijn.

Recent kwam ik toevallig ook een artikeltje tegen over de Loneliest Whale in the World. Dit artikel vertelde over een walvis die op een andere toonhoogte ‘zingt’ dan alle andere walvissen. Ze tot op de dag van vandaag de enige ontdekte walvis die op die hoogte zingt.

Het resultaat is echter dat de andere walvissen haar niet kunnen horen. Hoe wanhopig ze ook blijft roepen om aandacht, er is niemand die haar hoort.

Gek genoeg past deze walvis perfect bij deze clip van Marco Borsato. Een roep om aandacht die niemand lijkt te horen.

 

Laten we hopen dat er ergens op de wereld nog een 52hz walvis is en laten we hopen dat de vrouw uit ‘Lentesneeuw’ uiteindelijk iemand vind om samen taart mee te eten.

Dat is immers wat we uiteindelijk allemaal willen.

Niet eenzaam zijn.

 

Houdoe en bedankt.

 

Ps: Voor zij die het filmpje willen zien:

https://www.youtube.com/watch?v=a6x18cWSZYQ